Namo Buddha
Werkend in de kliniek in Bhaktapur werd ik door Ambika, een van de dokters van onze eerste opleiding en nu directeur van ons nieuwe College, gevraagd om mee te gaan naar Namo Buddha, een boedhistisch klooster, gelegen ten oosten van Bhaktapur op een bergtop. De reis erna toe verliep met de motor, en de laatste paar kilometer stapte ik af vanwege het slechte pad, wat naar het klooster toe leidde. Uiteindelijk kwamen we laat in de middag aan.We werden vriendelijk ontvangen met Nepalese thee en koekjes. Daarna gingen we nog verder de bergtop op, en gingen we naar de kamer, die gebruikt zou worden als consultatie kamer. We zagen die avond nog veel monnikken, die allemaal keurig in een rij, met hun eigen dossier in de hand, wachtten, tot ze aan de beurt waren voor hun consult. De volgende ochtend vertrok Ambika al vroeg, om terug te keren naar Kathmandu, om te werken in zijn eigen kliniek. Ik had de hele ochtend nog vele consulten. Ook Boedhistische monnikken hebben alle voorkomende gezondheidsproblemen: ik zag vooral leerlingen, vanaf ongeveer 6 jaar, met huidklachten, chronische luchtweginfecties, slecht verzorgde asthma, hoofdpijn en buikpijnklachten met chronische diarree, en ook emotionele problematiek. Veel leerlingen komen vanaf 6 jaar naar het klooster, en hebben dan nog nauwelijks contact met hun familie.De homeopathische interventies zijn zoals ik ze in mijn huisartsenpraktijk gewend ben: korte anamnese, onderzoek en dan beleid, het geven van het homeopatische middel.
Die dag wandel ik na het spreekuur mantra's zingen naar beneden, een wandeling van enkele uren, dalend langs kleine dorpjes, bossages en rijstvelden. Op de grote weg beneden neem ik de bus naar Kathmandu.Ik zag alleen vriendelijke Nepalezen, waarvan sommige een stukje met me meeliepen om me de weg te wijzen op de kleine paadjes, en enkele militairen, die geen aandacht aan me schonken...
Twee jaar later werk ik opnieuw in Bhaktapur, en de laatste 2 weken komt mijn man, Guus van de Beek, me opzoeken. Hij is ook huisarts en homeopathisch arts, en weer gaan we samen met 2 Franse tandartsen naar Namo Buddha. Als we er s' avonds aankomen blijkt er geen stroom te zijn, en werken we de hele avond door met zaklampen als verlichting. Vooral bij de tandartsen is dit een spectaculair gezicht. Er worden tandextracties en vullingen uitgevoerd, met alleen een zaklamp als verlichting. De volgende 2 dagen blijven Guus en ik in het gastenverblijf van het klooster, en werken we niet alleen in de consultatie kamer van het klooster, maar ook in het kleine kliniekje waar mensen uit de omringende dorpen naar toe komen. Vanwege de problemen met de maoisten is er al 3 maanden geen dokter meer geweest. De medische verzorging wordt gedaan door een monnik, die geen medische opleiding heeft, maar wel instructies kreeg van alle artsen, die er ooit geweest zijn. Zo besteden wij ook veel tijd aan het uitleggen van medische basisprincipes aan hem, en ook geven we hem het boek "When there is no doctor". Het gaat als een lopend vuurtje rond, dat er deze dag wel 2(!) dokters zijn, en er staan lange rijen voor de deur te wachten. Dankbaar werk is het, en ook hier is homeopathie een geweldig goede aanvulling!
Het was zeer bijzonder om enkele dagen in het klooster te verblijven, om de gezangen bij te wonen, en s'avonds de eenvoudige maaltijd te delen met de monnikken. We waren de enige westerse bezoekers en werden allerhartelijkst opgenomen in hun kring, met zeer boeiende gesprekken met de leraar-monnikken, die hier zoveel kinderen opleiden in de Tibetaans Boedhistische cultuur.
